Dear Angel .....(25)
3 days ago
Friday, February 5, 2010
မိဘတိုင္းက ကိုယ့္သားသမီးတိုင္းကို လိမၼာထက္ျမက္ေစခ်င္ၾကတယ္။
"မႀကိဳးစားခ်င္"တဲ့ သားသမီးေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါ မိဘဘယ္ႏွစ္ပါးကမ်ား
ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ နားလည္မႈေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့သလဲ?
တခ်ဳိ႕ကျပစ္တင္ဆဲဆိုဖို႔၊ တခ်ဳိ႕က ရိုက္ႏွက္ဖို႔နဲ႔ တခ်ဳိ႕က
အဓမၼတိုက္တြန္းဖို႔ေလာက္ပဲ နားလည္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလိုအျဖစ္က
သားသမီးေတြကိုဆံုးမရာမွာ အသံုးမဝင္တဲ့အျပင္ သူတို႔အတြက္ စိတ္ဒဏ္ရာနဲ႔
ကိုယ့္ကိုယ္မယံုၾကည္မႈေတြ ပိုတိုးေစၿပီး သင္ယူရမွာကို
မုန္းတီးသြားႏိုင္ပါတယ္။
"မႀကိဳးစားခ်င္"တဲ့ သားသမီးေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါ မိဘေတြက ကိုယ့္ေဒါသစိတ္ကို
အရင္ဆံုး မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကေလးကိုေျပာဆို ဆံုးမရာမွာ
အရာေရာက္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘလုပ္သူမွာ အရင္ဆံုး တည္ၿငိမ္တဲ့EQ၊
ၿငိမ္သက္တဲ့ ရင္ဘတ္၊ က်ယ္ျပန္႔တဲ့အေတြး အျမင္ရွိမွ သားသမီးေတြကို
ညႊန္ျပဆံုးမႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။
ကေလးတစ္ေယာက္က အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို လံုးဝနားမလည္ႏုိင္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ေဘးခံုသူငယ္ခ်င္းက အဆင့္တစ္ရခ်င္တိုင္း ရေနၿပီ၊
အဆင့္တစ္မွန္းထားတဲ့သူက အဆင့္ (၂၁)ျဖစ္ေနခဲ့ရသလဲ
ဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးျဖစ္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူကို "ေမေမ.. ေမေမ သားကသူ႔ထက္
ပိုညံ့ေနလို႔လား? သားက သူ႔လိုပဲ ဆရာမ စကားကိုနားေထာင္တယ္၊
စာမွန္မွန္လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႔ သားက သူ႔ထက္အမွတ္နည္းရသလဲ?"
သားစကားကိုၾကားေတာ့ မိခင္က သားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ေလးစားၾကည္ညိဳစိတ္
(Self-esteem) ရွိလာၿပီလို႔ ထင္မိတယ္။ ဒီလို ကိုယ့္ကိုယ္ေလးစားစိတ္ကို
ေက်ာင္းစာရဲ႕အဆင့္က ထိခိုက္နာက်င္ေစခဲ့တယ္။
မိခင္ဟာ သားအေမးကိုမေျဖဘဲ သားကိုပဲၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုအေျဖမ်ဳိး
ေပးရမယ္မွန္း သူ မသိခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။
ေနာက္တစ္ႀကိမ္စာေမးပဲြမွာ သားအဆင့္(၁၇)ရၿပီး သားသူငယ္ခ်င္းက
အဆင့္တစ္ရျပန္တယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ သားက အရင္အတိုင္း မိခင္ကိုေမးျပန္တယ္။
"သာမန္လူတစ္ဦးရဲ႕ အသိဥာဏ္က ၃၆၉ရွိၿပီး အဆင့္တစ္ရသူရဲ႕ ဦးေႏွာက္က
တစ္ျခားလူထက္ ပုိသြက္လက္လို႔"လို႔ သားကို သူေျဖခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္
ဒီလိုအေျဖမ်ဳိးက သားလိုခ်င္ခဲ့တဲ့ တကယ့္အေျဖလား? ဒါေၾကာင့္ သားအေမကို
သူမေျဖခဲ့ျပန္ဘူး။
သားအေမးကို ဘယ္လိုျပန္ေျဖရမလဲလို႔ သူအၿမဲေတြးခဲ့တယ္။
တစ္ျခားမိဘေျဖခဲ့ဖူးတဲ့ အပ္ေၾကာင္းထပ္အေျဖေတြလို "သားက အေဆာ့မက္လို႔၊
ႀကိဳးစားမႈနည္းလို႔၊ တစ္ျခားလူထက္ မႀကိဳးစားလို႔" စတဲ့ အေျဖေတြေျဖဖို႔
သူစဥ္းစားခဲ့ဖူးေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ သားလိုဥာဏ္ထိုင္းတဲ့သူ၊ အတန္းထဲမွာ အဆင့္မမီသူတစ္ေယာက္အဖို႔
ဘဝမွာ ရွင္သန္ရတာကိုက တစ္ျခားလူထက္ ပိုပင္ပန္းေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္
သားရဲ႕ထပ္တလဲလဲ အေမးအတြက္ ျပည့္စံုတဲ့အေျဖတစ္ခုေပးဖို႔
သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
မူလတန္းေအာင္ခဲ့တဲ့ သားက အရင္ထက္ပိုႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို
မမီခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အရင္ကထက္စာရင္ အမွတ္ေတြ ေကာင္းခဲ့တယ္။
သားရဲ႕တိုးတက္မႈကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ မိခင္ဟာ သားနဲ႔အတူ ပင္လယ္ဖက္ဆီ
အလည္အပတ္ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီခရီးစဥ္မွာပဲ သားရဲ႕အေမးကို
သူျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ ကေလးငယ္ဟာ အဆင့္အတြက္နဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္မေနခဲ့ေတာ့ဘူး။
မူလတန္းတုန္းက သူအဆင့္ဘယ္ေလာက္ ရခဲ့ေၾကာင္းကို လူေတြေမးမွာ
မေၾကာက္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ သူဟာ အထက္တန္းကို ပထမအဆင့္နဲ႔
ေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။
ဆုေပးပဲြမွာ ကေလးငယ္က ေက်ာင္းသားနဲ႔ အုပ္ထိန္းသူေတြကို သူပထမရတဲ့
အေတြ႔အႀကံဳကို ေျပာခဲ့တယ္။ ေဟာေျပာပြဲမွာ ငယ္ငယ္က
မိခင္နဲ႔ေတြ႔ႀကံဳခဲ့တာကို သူက ဒီလိုေျပာျပခဲ့တယ္။
"အဲဒီေန႔က ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ေမေမ သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေမေမက
ကမ္းေျခတစ္ေနရာကို ထိုးျပၿပီး "သား ပင္လယ္ေဘးက အစာရွာေနတဲ့
ငွက္ကေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္၊ လိႈင္းလာတဲ့အခ်ိန္ တစ္ျခားငွက္ေတြက အေတာင္
၂ခ်က္၊ ၃ခ်က္ခတ္ၿပီး အျမန္ေရွာင္ႏိုင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇင္ေယာ္ေတြက
ပိုေႏွးေကြး ထံုအသလိုပဲ၊ ကမ္းေျခကေန အျမင့္ကိုပ်ံဖို႔
သူတို႔အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ယူရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ပင္လယ္ျပင္ကို
ပ်ံသန္းေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္တာလည္း အဲဒီဇင္ေယာ္ငွက္ေတြပဲ"
အဲဒီေဟာေျပာပဲြမွာ မိခင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔အတူ သူ႔ေမေမလည္း မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္။
သူ႔မိခင္က အကူအညီမဲ့တဲ့စကား၊ စိတ္ပ်က္အားငယ္ေစတဲ့စကားေတြ သားကို
ဘယ္ေတာ့မွမေျပာခဲ့ဘူး။ သင့္ေတာ္တဲ့အေျဖ မေတြ႔ခင္မွာ
သူႏႈတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနခဲ့တယ္။ တစ္လွမ္းခ်င္း တေျဖးေျဖး
ႀကီးျပင္းလာတဲ့သားကို အားေပးေဖးမခဲ့တယ္။ ဒီလို နားလည္ခြင့္လြတ္တတ္တဲ့
မိခင္ရင္ခြင္ထက္က ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့သားဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ အေကာင္းဆံုးကို
ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
အဆံုးအမဆိုတာ ဘဝတစ္ခုလံုးအတြက္ ေလးစားၾကည္ညိဳျခင္းနဲ႔
လႈပ္ႏႈိးျခင္းျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ထဲခိုေအာင္းေနတဲ့ ျဖစ္ႏိုင္စြမ္းေတြကို
ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစတာျဖစ္တယ္။ ကေလးငယ္ေတြ က်န္းက်န္းမာမာ
ႀကီးထြားရွင္သန္ေအာင္ လူႀကီးမိဘေတြမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္ႏွလံ
ုး၊
က်ယ္ျပန္႔တဲ့ရင္ခြင္ေတြ ရွိသင့္ပါတယ္။ ဒါဟာ ခြင့္လြတ္နားလည္တဲ့စိတ္ရဲ႕
အေျခခံေတြပဲျဖစ္တယ္။
Forward mail ပုိ႔လာေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ရသေရာ သုတေရာ ေပၚလြင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းတုိေလးပါ။ ဒီ post ေလးဖတ္ၿပီး သင္ခန္းစာေလးအနည္းဆံုး တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ရနုိင္ေကာင္းပါရဲ႕ေနာ္..။ ဘ၀မွာ အံ၀င္ခြင္က်စြာ ေနနုိင္ၾကၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ..။
Labels: မ်ွေ၀ျခင္း
Thursday, February 4, 2010
လူငယ္မ်ား၏ ရည္းစား မရွိျခင္းေကာင္းက်ိဳး (၁၁) ခ်က္
(၁) Online ဖိုးပိုက္ဆံ အကုန္အက်သက္သာျခင္း
(၂) အပို႕အႀကိဳကိစၥ ျဖစ္ေသာ ဖယ္ရီ မရွိျခင္း
(၃) အေခ်ာ့ရသက္သာျခင္း စိတ္ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈမွ ကင္းေ၀းေစျခင္း
(၄) မုန္႕ဖိုးအား ေလာက္ငွစြာ သံုးစြဲလို႔ရျခင္း
(၅) အခ်ိန္မေရြးေနရာမေရြး လြတ္လပ္စြာေနထိုင္နိင္ျခင္း
(၆) အစားမွန္ အအိပ္မွန္ အထမွန္ျခင္း ႏွင့္ က်န္းမာေရးေကာင္းေနျခင္း
(၇) အိမ္မွ ဖုန္းေဘ ေငြႏွဳန္းမ်ား သက္သာလာျခင္း
(၈) ပါးစပ္အားနံေစေသာ ေဆးလိပ္ ၊ ကြမ္းယာ ၊ ေသရည္ ၊ ဒညင္းသီးမ်ားအား
အခ်ိန္မေရြး စားသံုးလို႔ရျခင္း
(၉) ရည္းစာမရွိ၍ သူငယ္ခ်င္းအား ရင္မဖြင့္ရသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက
နားညီးသက္သာေသာေၾကာင့္ သင့္အား အလိုက္အသင့္ ဆက္ဆံျခင္း
(၁၀) ရည္းစားမရွိပါက ဘီယာတိုက္တဲ့ ပိုက္ပိုက္ သက္သာေစျခင္း
(ဘီယာတိုက္ၿပီး ရင္ဖြင့္တဲ့သူရွိလို႔ပါ)
(၁၁) ရည္းစား၏ နားပူနားစာ ၊ အမိန္႔မ်ား ကင္းေ၀းျခင္း တို႔ျဖစ္ပါသည္။
လူငယ္မ်ား၏ ရည္းစား ရွိျခင္းေကာင္းက်ိဳး (၁၁) ခ်က္
(၁) လူအမ်ားၾကား၌ ၾကြားၾကြား၀ါ၀ါ ေနႏိုင္ျခင္း
(၂) ကိုယ္မရွိရင္ သူေပး သူမရွိရင္ ကိုယ္ေပး စြာေနႏိုင္ျခင္း
(၃) ငွက္ေပ်ာတုန္းဖက္ေသစရာ မလိုျခင္း
(၄) ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ လူရွိန္ေနျခင္း
(၅) ကိုကို ၊ ေမာင္ ၊ ခ်စ္ ၊ မ ၊ ေမ လို႔ ယုယစြာ
စကားလံုးမ်ားအကန္႔အသက္မရွိ ပိုင္ဆိုင္ေစျခင္း
(၆) Web site ေပၚတြင္ကဗ်ာ မ်ားသစ္လြင္ေနျခင္း ႏွင့္ လန္းဆန္းတက္ၾကြေနျခင္း
(၇) လက္သည္းေျခသည္း ရွည္ျခင္းမွကင္းေ၀းေစျခင္း ႏွင့္ တစ္ကိုယ္ေရ
သန္႔ရွင္းမႈ ရွိျခင္း
(၈) ရည္းစားမရွိသူအား ႏွိမ္၍ မင္းမွာေရာရည္းစားရွိလို႔လားလို႔ ေမးလို႔ရျခင္း
(၉) ေဆာင္းတြင္းျဖစ္သည့္တိုင္ေအာင္ အေႏြးထည္ ၀ယ္ရသည့္ ပိုက္ပိုက္ သက္သာေစျခင္း
(၁၀) ပိုက္ဆံေခ်းလို႔ရျခင္း ႏွင့္
(၁၁) ေနာက္ဆံုးရံုတင္ ရုပ္ရွင္ကားမ်ား အဆက္မျပက္ ၾကည့္ရျခင္း တို႔ပဲ ျဖစ္ပါသည္။
--
ဒါေလးဖတ္တာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ေတာ့ မသိဘူးေနာ္၊ ကြ်န္မကေတာ့ ျပံဳးမိတယ္။ မွန္သင့္သေလာက္မွန္ေနလုိ႔ေလ...။ ေလာကမွာ အေကာင္းနဲ႔ အဆုိး အျမဲတမ္းဒြန္တြဲေနတာပဲ။ သူတုိ႔ ၂ ဦးကမွ တကယ္ လက္တြဲျမဲတဲ့သူေတြပဲ။။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေနာ္။။။
Labels: ဟာသ
လက္ထပ္ၿပီးရက္ေပါင္း ၂၅၅၅ရက္…. သူနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးက
လံုးဝကဲြအက္သြားခဲ့တယ္။ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ စည္း႐ိုးတစ္ခုကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့
ေယာက္်ားမိန္းမေတြလည္း လက္ရွိသူ႔ပံုစံအတိုင္း ျဖစ္မယ္လို႔ တံခါးဝက
လွမ္းထြက္သြားတဲ့ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို
ေနာက္ထပ္တစ္ခ်က္ ေစာင္းငဲ့လို႔ သူမၾကည့္ခ်င္ခဲ့ေတာ့ဘူး။
ေနာက္တစ္ေန႔ သူ႔ပစၥည္းေတြကို သူကိုယ္တိုင္လာသိမ္းခဲ့တယ္။
ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းၿပီး အခန္းထဲ ဟိုဟိုသည္သည္ သူလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနတယ္။
႐ုတ္တရက္ သစ္သီးျခင္းထဲက အနီဆံုးပန္းသီး ၃,၄လံုးကို ႏွိက္ၿပီး
အိတ္ထဲသူတည့္လိုက္တယ္။ အဲဒီပန္းသီးေတြကို လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြက
သူဝယ္ခ့ဲတာျဖစ္တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ခပ္ယဲ့ယဲ့တစ္ခ်က္ ၿပံဳးလိုက္မိတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာက တကယ္ပဲ
ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အရာတစ္ခုလား! အတူေနစဥ္မွာ သူ႔အတြက္ ရင္ကိုခဲြၿပီး
အသဲႏွလံုးကိုေတာင္ ထုတ္ေပးခ်င္ခဲ့တယ္။ ကဲြၾက၊ လမ္းခဲြၾကေတာ့ ပန္းသီးေတာင္
အလြတ္မေပးဘဲ ခ်န္မထားခ်င္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ပစၥည္းေတြကုန္သေလာက္
သိမ္းၿပီးတာေတာင္ အိမ္အႏွံ႔ သူလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနခဲ့ေသးတယ္။
႐ုတ္တရက္သူ႔အၾကည့္ေတြ နံရံတစ္ေနရာမွာ ရပ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနရာက
မွန္ေဘာင္သြားၿပီး ခ်ိတ္ဆဲြထားတဲ့ လက္မ၄ဝရွိ မဂၤလာေဆာင္ဓာတ္ပံုဆုိတာ
ကြၽန္ေတာ္သိလိုက္တယ္။ အဲဒီဓာတ္ပံုကို သူယူသြားမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဓာတ္ပံုကို ပံုႀကီးခ်ဲ႕မယ္ဆိုတုန္းက ကုန္က်ေငြကို
ကြၽန္ေတာ္မေပးခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဒါကုိသူက “တစ္သက္မွ တစ္ခါပဲ။
ကပ္စီးနည္းမေနပါနဲ႔။ ငါတို႔တစ္ေယာက္တဝက္ ထုတ္ၿပီးလုပ္ၾကရေအာင္” လို႔
ေျပာခဲ့တယ္။
ထုိင္ရာကထၿပီး ဓာတ္ပံုကို ကြၽန္ေတာ္ျဖဳတ္ယူလိုက္တယ္။ ေဘာင္အနားမွာ
တပ္ထားတဲ့ သံေတြကို လွည့္ယူဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း
ကုန္က်ေငြတဝက္ ထုတ္ထားတဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္လည္းတဝက္ပိုင္ပါတယ္။
သူလိုခ်င္ရင္ တဝက္ပဲရမယ္!
ဒါေပမယ့္ ေဘာင္ေပၚက သံ(၁၂)ေခ်ာင္းလံုး သံေခ်းတက္ေနခဲ့လို႔ ဘယ္လိုမွ
လွည့္ထုတ္လို႔ မရခဲ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္လႊထယူေတာ့ သူက ခပ္တိုးတိုးဆိုတယ္။
“ျဖဳတ္မရလည္း ထားလိုက္ပါ… နင္ပဲသိမ္းထားလိုက္ေတာ့”
သူ႔အေျပာကို ကြၽန္ေတာ္တစ္ခ်က္မဲ့လိုက္ျပီး “ဟင္း… မလိုပါဘူး။ နင္ပဲယူသြားလိုက္”
ေခါင္းမာမာနဲ႔ ဓာတ္ပံုကို သူ႔ကားေနာက္ခန္းထဲ
ကြၽန္ေတာ္ထိုးထည့္ေပးလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ အားရေက်နပ္လို႔… ဒါေပမယ့္
အိမ္ထဲျပန္ဝင္ခဲ့ၿပီး ဓာတ္ပံုမဲ့ေနတဲ့ နံရံအျဖဴကြက္ကို ေတြ႔လိုက္တဲ့တခဏ
အမည္မသိ ေဝဒနာတစ္ခုက ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ တိုးဝင္လာခဲ့တယ္။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေန႔လယ္ရံုးတက္၊ ညေန ဘားတက္နဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ျပန္ေရာက္တိုင္း
နံရံေပၚက အျဖဴကြက္ကိုပဲ အၾကည့္ေရာက္သြားတတ္တယ္။ အဲဒီအခါ နာက်င္မႈေတြက
ရင္ဝမွာ လာဆို႔ေနေတာ့တယ္။
ရက္သတၱပတ္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႔ အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြက စံုတဲြကိုယ္စီနဲ႔
ထြက္လည္ၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို ခ်န္ထားခဲ့ၾကတယ္။ အေဖာ္မဲ့တဲ့ကြၽန္ေတာ္
အိမ္ကိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ကြန္ျပဴတာကို
ကြၽန္ေတာ္ဖြင့္လိုက္တယ္။ ဟုမ္ေပ့ခ်္မွာ သူ႔ဘေလာ့ဂ္ထြက္က်လာခဲ့တယ္။
ဒီဘေလာ့ဂ္က သူ(၃ဝ)ျပည့္ေမြးေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္ေပးလိုက္တဲ့
လက္ေဆာင္ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္တယ္။ လြမ္းဆြတ္မႈတစ္မ်ဳိးေၾကာင့္
သူ႔ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းကို ကြၽန္ေတာ္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။
သူေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ စာက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔သူ လမ္းခဲြတဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။
“သူရံုးဆင္းခ်ိန္ သူၾကိဳက္တတ္တဲ့ အစားအစာေတြခ်က္ျပဳတ္ၿပီး
ဝိုင္တစ္ပုလင္းနဲ႔ ကြၽန္မေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညက
သူျပန္အလာကိုေစာင့္ရင္း စားပဲြခံုေပၚ ေမွာက္ရက္
ကြၽန္မအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္”
“နံရံေပၚက ဓာတ္ပံုကို သူျဖဳတ္ေနခ်ိန္ ေခြ်းေဇာေတြျပန္ေနခဲ့တယ္။ သံေတြက
သံေခ်းတက္ေနေပမယ့္ မွန္ေဘာင္ကုိပိုၿမဲေအာင္ တြယ္ထားေသးတယ္။ တကယ္လို႔
အခ်စ္မွာလည္း ဒီအတိုင္းဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ…….”
ရင္ဝထဲက တစ္စံုတစ္ခု ကဲြအက္သြားသံကို ကြၽန္ေတာ္ၾကားလိုက္မိတယ္။ ကြန္ျပဴတာ
စခရင္ကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ေငးေမာၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ လက္ဖမိုးေပၚ ေအးစက္တဲ့
မ်က္ရည္တစ္စက္က်သြားမွ ကြၽန္ေတာ္သတိဝင္လာခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးအိမ္မွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လ်ံေနခဲ့ျပီေလ။
သူ႔ပို႔စ္ေအာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ေကာ္မန္႔ေရးလိုက္မိတယ္။
“ပစၥည္းတစ္ခု အိမ္မွာက်န္ခဲ့ေသးတယ္။ လာယူပါ”
ေနာက္တစ္ေန႔ ေနအိမ္ကိုသူေရာက္လာခဲ့တယ္။ မယံုသလို အေျပာမ်ဳိးနဲ႔ သူေမးတယ္။
“ငါ့ပစၥည္း ဘာက်န္ခဲ့တာလဲ”
သူ႔ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္တယ္။ တစ္ခုခုကို
သူသေဘာေပါက္သြားသလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္အၾကည့္ကို ေရွာင္ျပီး နံရံေပၚက
အျဖဴကြက္ကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
“ငါ့ပစၥည္း ဘာက်န္ခဲ့တာလဲ”
တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို သူစတင္ခဲြလိုက္တယ္။ သူ႔ပုခံုးကို ဆဲြလွည့္ျပီး
ကြၽန္ေတာ္ တစ္လံုးခ်င္းေျပာလိုက္တယ္။
“ဒီမွာ… ဒီလူက နင္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းပဲေလ”
ေနရာမွာတင္ သူေငးေၾကာင္ျပီး ရပ္ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဆီကလည္း ေနာက္ထပ္
ဘာသံမွထြက္မလာခဲ့ဘူး။ တေအာင့္ၾကာမွ ၾကိဳးျပတ္သြားတဲ့ ပုလဲေလးေတြလို႔
မ်က္ရည္ေတြ သူ႔ပါးျပင္ေပၚ က်လာခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ရင္ခြင္ထဲ
တင္းတင္းဆဲြေပြ႔ထားလိုက္မိတယ္။ သူလည္း ကြၽန္ေတာ့္ပုခံုးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔
သိုင္းဖက္လို႔…. ရင္ဘတ္ႏွစ္ခုက အသက္႐ႈလို႔မရေအာင္ တင္းၾကပ္ေနခဲ့တယ္။
အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားခ့ဲလဲ မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူညင္ညင္သာသာ
တြန္းထုတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ပလတ္စတစ္နဲ႔ ထုတ္ထားတ့ဲ အရာတစ္ခုကို
ကားေနာက္ခန္းက ထုတ္ယူလာခဲ့တယ္။ ပလတ္စတစ္ကို ခြါျပီး ဓာတ္ပံုကို
နံရံေပၚျပန္ခ်ိန္ထားလိုက္တယ္။ သူ႔ပုခံုးကို သာသာေလးဖက္ျပီး
ဓာတ္ပံုကိုကြၽန္ေတာ္တို႔ ရပ္ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ေခါင္းကိုတစ္ေယာက္ မွီလို႔….
တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္လို႔….
ျဖဴေဖြးတဲ့ မဂၤလာဝတ္စံု ဇာပုဝါေအာက္မွာ သူ႔အၿပံဳးက ေပ်ာ္ရႊင္သက္ဝင္လို႔…..
တကယ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးက ဒီမွန္ေဘာင္နဲ႔တူခဲ့တယ္။ သံေတြျဖဳတ္လို႔မရရင္
တစ္သက္လံုးျဖဳတ္လို႔ ရႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
ခ်စ္ျခင္းကလည္း မ်က္စိေရွ႕က မဂၤလာဓာတ္ပံုလိုပါပဲ ဘဝရဲ႕ အလွဆံုးအခ်ိန္မွာ
ေဘာင္သြင္းခဲ့သလို ထာဝရစဥ္ ျမဲေနေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။
ေရးသူအမည္မပါတဲ့ London Global Times က သတင္းစာမွာ ဖတ္မိတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို
ေဘာင္သြင္း (ဘာသာျပန္)ပါတယ္။
ဒီ post ေလးကေတာ့ forward mail ကေနတစ္ဆင့္ရတာဆုိေပမဲ့ ဘာသာျပန္တဲ့သူအမည္ ပါမလာလုိ႔ ဒီအတုိင္းတင္လုိက္တာပါ။ ဖတ္ၿပီးသားသူေတြလည္း ရွိခ်င္ရွိမွာေပါ့။ တကယ္ကုိ ရသေျမာက္လုိ႔ ေစတနာျဖင့္ ျပန္လည္မွ်ေ၀လုိက္ပါတယ္။ ဖတ္ရွဳ ခံစားနုိင္ပါေစ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ခ်စ္ေသာသူနဲ႔ တစ္သက္တာ ေပါင္းဖက္နုိင္ၾကပါေစရွင္ ။။။
Labels: မ်ွေ၀ျခင္း
![[ Please click me tender ]](http://winkkk.com/photo/4054.gif)
