TYZ

Thursday, March 11, 2010

ငါေမ့လုိက္ခ်င္ၿပီ

1 comments Posted by TYZ at 9:46 PM

မုိးေသာက္ၿပီးတစ္ေန၀င္

တသြင္သြင္စီးဆင္းေနတဲ့

အခ်ိန္ဆုိတဲ့ ျမစ္ေရထဲ

ငါလုိက္ေမ်ာပါေနရင္းနဲ႔ ……

အခ်ိန္တုိင္းလုိလုိ

မင္းအေၾကာင္းကုိေတြးေနတဲ့ငါ

တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ

ကံတရားသက္သက္မဟုတ္ပါဘူး

ခံနုိင္ရည္နည္းလြန္းေတာ့လည္း

ပတ္၀န္းက်င္ကုိေတာင္

ငါေမ့လုိက္ခ်င္ၿပီ........

Wednesday, March 10, 2010

ကြ်န္မနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာဆုိတဲ့ ပေရာဂဆရာ

7 comments Posted by TYZ at 12:40 PM

၂၀၀၈ ခုနွစ္ထဲက နုိ၀င္ဘာလေလာက္တုန္းကေပါ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရွိရာအေပါင္ၿမိဳ႕ကုိ အလည္သြားခဲ့ရင္း ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုပါ။ ကြ်န္မအေပါင္က သူငယ္ခ်င္းဆီမွာ တစ္ပါတ္ေလာက္ေနၿပီးမွ ျပန္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးၿပီးအလည္သြားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ပါတ္ မျပည့္လုိက္ပါဘူး။ ၅ ရက္ေလာက္နဲ႔ လွည့္ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း ဧည့္၀တ္မေက်လုိ႔မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ တစ္မိသားစုလံုးေကာင္းတယ္။ သူ႕အေမဆုိလည္း ကြ်န္မအရမ္း၀ါသနာပါတဲ့ လက္ပန္းထုိးပညာေလးေတာင္ သင္ေပးလုိက္ေသးတယ္။ ကြ်န္မေတာင္ သူတုိ႔အတြက္ မုန္႕ဖတ္ေတြ ၀ုိင္းကူလုပ္ေပးရင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပါပဲ။ (သူတို႔အိမ္က မုန္႔ဖတ္လုပ္တဲ့အိမ္ပါ. စီးပြားျဖစ္လုပ္ငန္းတစ္ခုပါ. ေတာ္ေတာ္ေငြ၀င္ပါတယ္)။ အဲလုိေနရင္း ၃ ရက္ေျမာက္မွာပဲ ကြ်န္မေကာက္ခနဲ ဖ်ားပါတယ္။။ တုတ္ေကြးလုိလုိ အဖ်ားမ်ိဳးပါ.။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက စတန္႔ထြင္ၿပီး ေဗဒင္ေမးရင္း နင့္ေရာဂါအေၾကာင္းလည္းေမးရေအာင္ ဆုိၿပီး ကြ်န္မကုိအတင္းေခၚသြားပါတယ္။ ေနာက္ ကြ်န္မလည္းစပ္စုခ်င္စိတ္ေပၚလာလုိ႔ လုိက္သြားပါတယ္။ ကြ်န္မစိတ္၀င္စားတာက သူ႔ဆရာကအရင္ေက်ာင္းဆရာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ကြ်န္မတုိ႔ေဒသမွာဆုိရင္ ေက်ာင္းဆရာေတြ အဲလုိေဗဒင္ဆရာ၊ ပေရာဂဆရာ လုပ္တာမ်ိဳးေတြ မၾကားဖူးလုိ႔ လုိက္ၾကည့္တာပါ။

ဟုိေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႕ဆရာ ပေရာဂဆရာနဲ႔ စကားစျမည္ေျပာရင္း ကြ်န္မေနမေကာင္းတာကုိ စမ္းသပ္ေစခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ ကြ်န္မလည္း ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း မ်က္နွာပ်က္မွာေၾကာင့္လုိ႔ ျပန္မျငင္းလုိက္မိဘူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္က သူေဟာတာ ဘယ္အထိမွန္လဲ သူဘယ္လိုကုမလဲဆုိတာလည္း သိခ်င္ေနတာကုိး။ အဲလုိနဲ႔ သူက နာမည္ေတြ၊ ေမြးသက္ကရာဇ္ေတြ ေမးတယ္။ ေနာက္ေဟာပါတယ္။ သူျမင္သမွ်ေတြကုိေပါ့။ မမွန္တာမွ လံုး၀မမွန္တာေတြ ေဟာပါတယ္ရွင္။ အဲဒါေတြကုိ မေျပာေတာ့ဘူး။ ဇာတ္လမ္းရွည္သြားမွာေၾကာက္လုိ႔ ။ သူကမွန္လားလုိ႔ေမးတုိင္း ကြ်န္မဘာမွ ျပန္မေျပာပါဘူး။ ျပံဳးပဲျပံဳးေနလုိက္တယ္။

ေရွာင္ရမဲ့အရာေတြက ကြ်န္မကုိ အသုဘအိမ္မသြားရဘူး။ ဘုရားထီးေတာ္တင္ပြဲ မသြားရဘူး။ ေျမြသားမစားရဘူးတဲ့။ အဲဒီ ၃ မ်ိဳးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္ခါထပ္ခါမွာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူနဲ႔ကြ်န္မနဲ႔က ဓါတ္ပါတာလား။ အဲလိုေျပာတာပဲ။ သေဘာက ေရစက္ေတြ ရွိခဲ့ၾကတယ္ဆုိတာေပါ့။ နွစ္တုိင္းတစ္နွစ္ခါ သူ႕ဆီလာပါတဲ့။ သူ႔ပညာကုိ အေမြအျဖစ္ လက္ဆင့္ကမ္းေပးမယ္လုိ႔လဲေျပာပါတယ္။

အဲလုိေတြ အမွာေျခြၿပီးေတာ့ ကြ်န္မကုိ ေရာဂါစကုပါတယ္။ ဂါထာေတြ လုိက္ဆုိခုိင္းတယ္ အရွည္ၾကီးပဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဘုရားဂါထာတစ္ခ်ိဳ႔ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဂါထာေတြကုိေတာ့ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ ေနာက္ၿပီး ကြ်န္မကုိ အင္းေတြေရးေပးမယ္တဲ့ အန္တရာယ္ကင္းဖုိ႔ဆုိၿပီးေတာ့ နဖူးကေနၿပီး ေျခဖ်ားထိပဲ ေရးေနတာ။ ထုိင္ေနရင္း ေျခေထာက္ဆင္းထားခုိင္းတာေလ။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မကုိကုဖုိ႔ ပန္းရြက္လုိတယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကုိ ပန္းရြက္သြားခူးခုိင္းတယ္။ အဲဒီမွာ ကြ်န္မက သတိရွိေနၿပီးသားေလ။ ဒါက စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခဲ့ဖူးလုိ႔ ဒီလုိလူနွင္နည္းေတြကို ရိပ္မိခဲ့တာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ အလိမ္မာ စာမွာရွိလုိ႔ေျပာတာေပါ့။ ဘယ္လုိစာမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ ပညာေတြ ဗဟုသုတေတြအျဖစ္ ယူထားတတ္ရင္ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ အသံုး၀င္တာပဲ။ ကြ်န္မက စာမ်ိဳးစံု ဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ သုတ ရသ အစံုေပါ့။

ေလရွည္သြားၿပီး။ ခူနေျပာေနတာက အစျပန္ေကာက္ရရင္ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း ပန္းရြက္ခူးဖုိ႔ဆင္းသြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူကကြ်န္မကုိ ပက္လက္အိပ္ခိုင္းပါတယ္။ အင္းေရးမလုိ႔တဲ့။ ကြ်န္မကလည္း ခုနကေရးၿပီးသား မဟုတ္လားလုိ႔ေမး ေတာ့ သူျပန္ေျပာတယ္။ ခုနက အန္တရာယ္ကင္းတဲ့အင္းတဲ့။ အခုဟာက မ်က္နွာပြင့္ဖုိ႔ေျပာတယ္။ ကြ်န္မ ဘာအင္းမွ မလုိအပ္ဘူး။ ဆရာ့ရဲ႕ေက်ာင္းဆရာဂုဏ္ကုိ ေလးစားလုိ႕သာ ကြ်န္မအလုိက္တသိ သည္းခံေနတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆရာက ဒီအမ်ိဳးအစားထဲက ဆရာမ်ိဳးဆုိတာ ကြ်န္မသိလုိက္ၿပီ။ မထင္ရဘူး လုိ႔ေျပာလုိက္တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း ေရာက္လာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဘာမသိ ညာမသိနဲ႔ ထုိင္ခ်လုိက္ေတာ့ မထုိင္နဲ႕ေတာ့ ျပန္မယ္လုိ႔ဆုိၿပီး သူ႕လက္ဆြဲၿပီးျပန္လာတယ္။ သူ႔အိမ္ျပင္ေရာက္ေတာ့ အျဖစ္မွန္ကုိ သူ႔ကုိေျပာျပလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္မွ သူမက တအံ့တၾသနဲ႔ အဲလုိလားတဲ့။ ေနာက္ဆုိ လာမေမးရဲေတာ့ဘူး။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း ျပန္ေျပာျပမယ္ဆုိၿပီးေတာ့ သူကုိယ္တုိင္လည္း သူ႕ဆရာၾကီးကုိ ေနာင္ၾကဥ္သြားေလရဲ႕…။

ကဲ ကဲ အဲလုိပဲေပါ့ရွင္။ ကံေကာင္းလုိ႔စာေတြ ဖတ္ထားတာေလ။ သူတို႕ရဲ႕အထာလုိ နည္းနည္း နားလည္လုိ႕သာေပါ့။ သူ႕နာမည္ၾကီးပ်က္သြားတာကုိေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ ဒါေပမဲ့ မသိတဲ့သူေတြလည္း ရွိမွာပါ။ အဲဒီဆရာက အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္။ ဇနီး သားသမီး ေျမးေတြလည္းရွိတယ္။ သူတုိ႔အိမ္က ၂ ထပ္ သစ္သားအိမ္ပါ။ အေပၚထပ္မွာ လူနာေတြနဲ႔ လက္ခံစကားေျပာပါတယ္။။ ခ်ဲဂဏန္းေတြလည္း ေပးတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ သူေရာဂါကုတဲ့ အခ်ိန္မွာ အိမ္သားေတြ အေပၚထပ္ကုိ တက္ခြင့္မရွိပါဘူး။ သူ႔နာမည္ အျပည့္ကုိ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ နာမည္မွာ ၾကည္ ပါတာေတာ့မွတ္မိေသးတယ္။

ၾကီးျပင္းလာတဲ့ လူ႔ဘ၀တုိတုိေလးမွာ ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ သင္ခန္းစာယူစရာ အျဖစ္ေလးတစ္ခုေပါ့။ ပေရာဂဆရာအားလံုးက အဲလုိဆရာေတြပါလုိ႔ မဆုိလုိပါဘူး။ အက်င့္မေကာင္းတဲ့ လူေတြမွ ျဖစ္မယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ လူဆုိတာ ပင္ကုိဗီဇဆုိတာလည္း ရွိေသးတယ္ေလ။ အျပင္က နာမည္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း သူ႕အတြင္းစိတ္မွာ ေအာင္းေနတဲ့ စိတ္ဓါတ္ကုိေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိနုိင္ပါဘူး။ ဒီဆရာဆုိရင္ သူမ်ားေလးစားေလာက္တဲ့ ဆရာတစ္ဦးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာ ဒီလုိစိတ္ဓါတ္ရွိေနတယ္ေလ။ တကယ္လုိ႔ အဲလုိစိတ္ဓါတ္ မရွိဘူးဆုိရင္ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကုိ သူ ပထုတ္စရာမလုိပါဘူး။ သေဘာရုိးနဲ႔တာဆုိရင္ လူျမင္ကြင္းမွာ ကုလုိ႔ ေရးလုိ႔ရပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ကြ်န္မေရာဂါက တုတ္ေကြးပဲ။ ဘာပေရာဂမွ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိတယ္။ ပေရာဂဆုိတာလည္း ကြ်န္မအထင္မေသးပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့ မွန္ေနတာပဲေလ။ ကုလုိ႔ေပ်ာက္သြားတာေတြ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္လဲဆုိတာေတာ့ ကြ်န္မလည္းမသိပါဘူး။ ပညာတုိင္းတာ သူ႔နက္နဲမွဳနဲ႔သူ ရွိၾကပါတယ္။ ပေရာဂတုိ႔ ေဗဒင္တုိ႔ကုိ ကြ်န္မ လံုး၀ မယံုၾကည္တာ မဟုတ္သလုိ အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္တာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ပါဘူး။

ဒီပုိ႔စ္ေလး ဖတ္ၿပီး အသိ၊ သတိ တစ္ခုခု ရလိမ့္မယ္လုိ႔ ကြ်န္မ ေလးေလးနက္နက္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ရွင္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး အတုအေယာင္ေတြနဲ႔ ကင္းပါေစ။ အထူးသျဖင့္ ယံုၾကည္တတ္တဲ့ မိတ္ေဆြမ်ား ဆရာတုဆရာေယာင္ေတြရဲ႕ရန္မွ ကင္းေ၀းပါေစ။ သတိလည္းရွိၾကပါေစလုိ႔ ဆန္ဒျပဳလွ်က္…….။

မွတ္ခ်က္။ ။မေရးတတ္ပဲနဲ႔ ေရးခ်င္စိတ္တစ္ခုထဲနဲ႔ ေရးထားတာမုိ႔ ၀ါက်ေတြ စကားလံုးေတြ အထားအသိုမွားရင္ ေထာက္ျပေစခ်င္ပါတယ္ရွင္။ ေနာက္ၿပီး စာမေရးတတ္တာကုိ ေထာက္ထားေသာအားျဖင့္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါသည္။