သံေယာဇဥ္မွ လွဳိက္လွဲစြာ ၾကိဳဆုိပါတယ္လုိ႔ ခင္မင္စြာျဖင့္ နွဳတ္ခြန္းဆက္ပါတယ္၊

Tuesday, August 17, 2010

ပန္းသီးပံုျပင္

Posted by TYZ at 3:10 AM

တစ္ခါတုန္းက အလြန္ႀကီးမားတဲ့ ပန္းသီးပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိတယ္...
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း အဲဒီသစ္ပင္ႀကီးဆီကိုလာၿပီး ေဆာ့ကစားေလ့ရွိတယ္..
သစ္ပင္ႀကီးက အဲဒီေကာင္ေလးကိုအလြန္ခ်စ္ရွာတယ္...
ေကာင္ေလးကလည္းသစ္ပင္ႀကီးကိုခ်စ္တယ္....
ေကာင္ေလးဟာေန႔စဥ္သစ္ပင္ႀကီးထိပ္ဖ်ားထိေရာက္ေအာင္တက္တယ္...အသီးေတြကိုစားတယ္..သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာ တစ္ေရးတစ္ေမာေမွးတယ္...
ေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးကိုခ်စ္တယ္...သစ္ပင္ႀကီးကလည္းအလြန္ေပ်ာ္ရွာတယ္...
ဒီလိုနဲ႔အခ်ိန္ေတြဟာ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ကုန္ဆံုးလာခဲ့တယ္....
တစ္ေန႔မွာ ေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးဆီကိုလာခဲ့တယ္..
သစ္ပင္ႀကီး - "ေကာင္ေလးေရ..လာပါ..ငါနဲ႔လာေဆာ့ပါအံုး"
ေကာင္ေလး - " ကၽြန္ေတာ္အရင္လိုကေလးေလးမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး.. ဒီသစ္ပင္ႀကီးနားမွာလည္းထပ္ၿပီးမေဆာ့ခ်င္ေတာ့ဘူး.. ကၽြန္ေတာ္အ႐ုပ္ေတြလိုခ်င္တယ္..အဲဒါေတြ၀ယ္ဖို႔အတြက္ပိုက္ဆံလိုအပ္ေနပါတယ္"
သစ္ပင္ႀကီး - "၀မ္းနည္းပါတယ္ေကာင္ေလးရယ္.. ငါ့မွာမင္းကိုေပးဖို႔ပိုက္ဆံမရွိဘူး... ဒါေပမယ့္ငါ့ရဲ႕အသီးေတြအားလံုးကိုမင္းခူးသြားပါ.. ၿပီးရင္ေရာင္းပါ..အဲဒါဆိုမင္းလိုအပ္ေနတဲ့ပိုက္ဆံေတြရပါလိမ့္မယ္"
ေကာင္ေလးဟာအလြန္စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႔ သစ္ပင္ေပၚကပန္းသီးေတြအားလံုးကိုသိမ္းက်ံဳးယူၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္...
ပန္းသီးေတြကိုခူးဆြတ္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးဆီကိုဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့ဘူး...
သစ္ပင္ႀကီးဟာအလြန္၀မ္းနည္းေနခဲ့တယ္....
သကၠရာဇ္ေပါင္းမ်ားစြာကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတဲ့ တစ္ေန႔မွာ အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ေကာင္ေလးဟာ သစ္ပင္ႀကီးဆီကို ျပန္လာခဲ့တယ္..
သစ္ပင္ႀကီးကစိတ္လႈပ္ရွား စြာနဲ႔အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ေကာင္ေလးကိုၾကည့္ေနတယ္...
သစ္ပင္ႀကီး - " လာပါ..ငါနဲ႔လာေဆာ့ပါ"
ေကာင္ေလး - "ငါ့မွာကစားဖို႔အတြက္အခ်ိန္မရွိဘူး..ငါ့မိသားစုအတြက္အလုပ္လုပ္ေနရတယ္... အခုတို႔မိသားစုခိုလံႈဖို႔အတြက္အိမ္တစ္လံုးလိုအပ္ေနတယ္..ငါ့ကိုကူညီႏိုင္မလား?"
သစ္ပင္ႀကီး - "၀မ္းနည္းပါတယ္ေကာင္ေလးရယ္...ငါ့မွာမင္းကိုေပးဖို႔အိမ္မရွိပါဘူး..ဒါေပမယ့္ မင္းငါ့ရဲ႕အကိုင္းအခက္ေတြကိုခုတ္သြားပါ..ၿပီးရင္မင္းရဲ႕အိမ္ကိုေဆာက္ပါ"
ေကာင္ေလးဟာ သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕အကိုင္းအခက္ေတြအားလံုးကိုခုတ္ယူၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္...
အခ်ိန္ေတြၾကာလာတဲ့အခါ ေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးဆီ ထပ္ေရာက္လာျပန္ပါတယ္...
ေကာင္ေလး - "ငါလည္းတျဖည္းျဖည္းနဲ႔အိုမင္းလာၿပီ..အနားယူရင္းနဲ႔ငါကိုယ္တိုင္ရြက္လႊင့္ခ်င္တယ္...ငါ့ကိုေလွတစ္စင္းေပးႏိုင္မလား?"
သစ္ပင္ႀကီး - "ငါ့ရဲ႕ပင္စည္ကိုအသံုးျပဳၿပီး မင္းအတြက္ေလွတစ္စင္းေဆာက္ပါ...ဒါဆိုရင္ ဟိုးအေ၀းႀကီးကို မင္းရြက္လႊင့္ႏိုင္ပါၿပီ....ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစကြာ"
ေကာင္ေလးဟာသစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္လံုးကိုခုတ္ယူသြားၿပီး ေလွတစ္စင္းျပဳလုပ္ခဲ့တယ္...ၿပီးေတာ့ရြက္လႊင့္သြားလုိက္တာ အခ်ိန္ေတြအၾကာႀကီးသူ႕ကိုမေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး..
အဲဒီႏွစ္ေတြမွာ သစ္ပင္ႀကီးဟာေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္လို႔ထင္ရေပမယ့္ တစ္ကယ္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး...
ႏွစ္မ်ားစြာၾကာၿပီးတဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အိုမင္းေနၿပီျဖစ္တဲ့အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ဟာ သစ္ပင္ႀကီးဆီကိုေရာက္လာခဲ့တယ္...
သစ္ပင္ႀကီး - "၀မ္းနည္းပါတယ္ ေကာင္ေလးရယ္... ငါ့မွာမင္းကိုဒီ့ထက္ပိုၿပီးေပးစရာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး... မင္းအတြက္ပန္းသီးေတြလည္းမရွိေတာ့ပါဘူး"
အဘိုးအို - "ကိစၥမရွိပါဘူး...အဲဒါေတြကိုကိုက္ဖို႔အတြက္ ငါ့မွာသြားေတြမရွိေတာ့ဘူး"
သစ္ပင္ႀကီး - "မင္းတက္ဖို႔အတြက္ပင္စည္လည္းငါ့မွာမရွိေတာ့ပါဘူး"
အဘိုးအို - "အဲလိုတက္ဖို႔အတြက္လည္း ငါအရမ္းအိုမင္းေနပါၿပီ"
သစ္ပင္ႀကီး - "ငါ့မွာမင္းကိုေပးဖို႔အတြက္ တကယ့္ကိုဘာမွမရွိေတာ့ပါဘူးကြယ္..ငါ့မွာေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့အျမစ္ႀကီးတစ္ခုပဲက်န္ပါေတာ့တယ္"
သစ္ပင္ႀကီးကမ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ေျပာရွာတယ္...
အဘိုးအို - "အခုငါ့အတြက္အမ်ားႀကီးမလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး...အနားယူဖို႔ေနရာေလးတစ္ခုဆိုရပါၿပီ...ကုန္ဆံုးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြမွာငါအရမ္းပင္ပန္းခဲ့တယ္"
သစ္ပင္ႀကီး - "ေကာင္းၿပီ..ဒီအျမစ္အိုႀကီးဟာအနားယူဖို႔အတြက္ေတာ့အေကာင္းဆံုးေနရာပါ...လာ-ငါနဲ႔အတူထုိင္ၿပီးအနားယူလွည့္ပါ"
ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနရွာတဲ့အဘိုးအိုဟာ ေျခာက္ေသြ႕ေနၿပီျဖစ္တဲ့အျမစ္ႀကီးေပၚမွာ ထိုင္လိုက္ပါတယ္...
သစ္ပင္ႀကီးကေတာ့၀မ္းသာမႈေတြနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြၾကားကေနအေတာက္ပဆံုးၿပံဳးေနပါေတာ့တယ္....

***သင္ဘယ္ေလာက္ပဲအလုပ္ေတြမ်ားေနပါေစ သင့္ရဲ႕အခ်ိဳ႕ေသာအခ်ိန္ေလးေတြကိုေတာ့ မိဘနဲ႔အတူကုန္ဆံုးႏုိင္ပါေစ***

ဖတ္မိတဲ့ " The Boy & The Apple Tree " ပံုျပင္ေလးကို ဘာသာျပန္ၿပီး ျဖန္႔ေ၀လုိက္ပါတယ္....
ဒီပံုျပင္ေလးဖတ္ၿပီး ကိုယ့္မိဘအေပၚမွာ အခ်ိန္ေလးအနည္းငယ္ပိုေပးႏိုင္ပါေစ လို႔ဆႏၵျပဳပါတယ္..... 
Forward mail က ရခဲ့တာေလးပါ။ ဒီေမးလ္ရခဲ့တာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ကြ်န္မဆုိ ဒီပံုျပင္ေလးကုိ ၃၊ ၄  ေခါက္ေလာက္ ဖတ္ဖူးၿပီးၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္မုိ႔ အလည္ေရာက္လာသူမ်ားကုိလည္း ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ရင္းနဲ႔ တင္လုိက္တာပါ။ အိမ္မွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့အေမ့ကုိ ျမင္ေယာင္မိတယ္။ အေမ့ကုိ တစ္ေယာက္ထဲ မထားခဲ့ခ်င္ေပမဲ့ အေျခအေနေတြက ဘယ္လုိမွ ကုိယ္ဖန္တီးခ်င္သလုိ ခြင့္မျပဳဘူးေလ။ အေမနဲ႔အတူ ရြာမွာေနခြင့္ေတာင္းေပမဲ့ အေမက ကြ်န္မသာရြာမွာ ေနမယ္ဆုိရင္ သူအရမ္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိမယ္တဲ့။ သားသမီးကုိ အျမင့္မွာပဲ ျမင္ခ်င္တာ မိဘတုိင္းရဲ႕ အရင္းခံေစတနာေတြပဲမဟုတ္လား။ အေမ့ကုိ ထားခဲ့ရတာ စိတ္မေအးေပမဲ့ အေမစိတ္မထိခုိက္ ေအာင္လုိ႔ အေမနဲ႔ေ၀းတဲ့ အေမသြားေစခ်င္တဲ့ ဒီေဒသေလးမွာ ကြ်န္မ မေပ်ာ္ေပမဲ့ ေနေနရဆဲ ေပါ့။ မိဘတုိင္းဟာ အသက္ေတြၾကီးရင့္ အုိမင္းလာေလေလ သားသမီးေမတၱာကုိ ပုိၿပီး ငတ္မြတ္ေတာင့္တလာေလပါပဲ။ သားသမီးေတြအားလုံး ကုိယ့္မိဘရဲ႕ စိတ္ခံစားမွဳကုိ နားလည္ ေပးႏုိင္တဲ့ သားေကာင္းသမီးမြန္ေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။

Labels:

1 Comment:

  1. ေသာ္ဇင္စိုး said...
    Tue Aug 17, 11:09:00 AM GMT+7  
    ဘ၀ ဆိုတာ ေမြးလာတုန္းကလည္း ဘာမွပါမလာ ေသသြားေတာ႔လည္း ဘာမွပါမသြား အလည္ကာလေတြမွာ ရုန္းကန္ေနရတာေတြပဲ အဖတ္တင္တယ္.. အဘိုးအိုေတာ႔ ဘယ္လိုေနမလဲ မသိေတာ႔ဘူး ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အသက္ငယ္ငယ္ပဲရိွေသးတယ္.. ေမာေနသလို ခံစားေနရၿပီ.. ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အဘိုးအို ေရာဂါမ်ား၀င္ေနၿပီလားမသိဘူး..
    ဘ၀ အႏွစ္သာရ ကို ရွာေဖြ ေတြ႔ရိွႏိုင္ပါေစဗ်ား..
    ေလးစားစြာ...

Post a Comment



Template by:
Free Blog Templates