တကယ္ေတာ့ ….
ငါ့ဘ၀ဆုိတာ….
ခါးသီးျခင္းနဲ႔ နာက်င္ျခင္းသင္ခန္းစာေတြ
သင္ၾကားေပးတဲ့ စာသင္ခန္းတစ္ခုနဲ႔တူတယ္။
ဒီဘ၀ဆုိတဲ့ စာေမးပြဲကုိ ငါေျဖလုိ႕ ေအာင္နုိင္ပါေတာ့မလား၊
ေမြးမိဘေတြ ရွိေနေသးတယ္ဆုိတဲ့အသိနဲ႔သာ
ငါ့ေျခစံုဟာ အခုခ်ိန္ထိ ေျမေပၚျမဲျမဲ ရပ္ေနနုိင္ခဲ့တာပဲ။
တကယ္ေတာ့ ……
ငါဆုိတာ …..
က်န္ရစ္ခဲ့ျခင္းဒဏ္ရာေတြနဲ႕
ဒီကမၻာေျမရဲ႕ တေထာင့္တေနရာေလးမွာေတာင္
ငါ့ကိုယ္ပုိင္အင္အားနဲ႔ ….
ရပ္တည္နုိင္စြမ္းမရွိတဲ့ အညၾတတစ္ေယာက္ပါ။
တကယ္ေတာ့……
ငါ့ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းဆုိတာလည္း...
ခပ္ပါးပါးတုိက္ခတ္ခံလုိက္ရတဲ့
ခ်စ္သူ႕ ဥေပကၡာမုန္တုိင္းေအာက္မွာ
လြင့္စင္ပ်က္သုန္းသြားခဲ့တာ
နွစ္၊လေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ၾကာခဲ့ၿပီေပါ့။ ။